Milyonlarca çalışanı ilgilendiriyor! Yargıtay'dan emsal ihbar müddeti kararı

Özel bir şirkette çalışan 55 yaşındaki personel, Toplu İş Mukavelesi hususları mucibince emekliliğe sevk edildi. 22 haftalık ihbar öneli kullanabileceği bildirilen personel, bu müsaadenin kullandırılmadığı gerekçesiyle İş Mahkemesi’ne müracaat etti.

Davacı emekçi, kontrat gereği; kıdemi 5 yıldan fazla olan emekçinin ihbar önelinin 22 hafta olduğunu ve patronun her gün günde 4 saat iş arama müsaadesi vermek mecburiyetinde olduğunu tabir etti. Arama müsaadesi kullandırılmadan çalıştırıldığını ve işine fiilen son verildiğini öne süren davacı, iş arama müsaadelerine ait fiyatın yüzde 100 artırımlı olarak ödenmesi gerektiğini ileri sürerek iş arama müsaadesi alacağının faiziyle davalıdan tahsilini talep etti.

Davalı şirket, argümanları reddetti. Mahkeme, davacının eksper tarafından hesaplanan iş arama müsaadesi alacağına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verdi. Kararın temyiz edilmesiyle devreye giren Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, mahkeme kararını bozdu.

6. İş Mahkemesi, birinci kararında direndi. Bu karar da davalı şirket tarafından temyiz edilince devreye bu defa Yargıtay Hukuk Genel Konseyi girdi.

PERSONELİN TALEBİ OLMASA DA İHBAR MÜHLETİ KULLANDIRILACAK

4857 sayılı İş Kanunu’nun emekçiye bildirim müddeti içinde iş arama imkanının tanındığının hatırlatıldığı Yargıtay kararında, “İş arama müsaadesine ait düzenlemede patronun talep şartından bahsetmeksizin çalışana iş arama müsaadesinin verilmesi gerektiği belirtilerek bu mecburilik karara bağlanmıştır. Bildirimde iş arama müsaadesini toplu kullanmadığı takdirde günde 4 saat çalışacağının belirtildiği, davacının da iş mukavelesinin feshinin yasaya, iş yeri uygulamasına muhalif olduğu ve toplu müsaadeyle ilgili yazılı ya da kelamlı bir talebinin bulunmadığını belirterek itirazda bulunduğu ortadadır. İş arama müsaadesinin kullanılması gerektiğine ait hatırlatma gayeli yapılan ikinci ihtara yönelik olarak da daha evvelki yazılı itirazını tekrarladığını, fesih sürecinin tüzel olarak geçerli olmadığını ileri sürdüğü anlaşılmıştır.

Davacının iş arama müsaadesini kullanmadığı ihbar müddetince davalı iş yerinde tam gün mesai ile çalıştığı ise sabittir. Nitekim de İş Kanunundaki amir karara nazaran iş arama müsaadesinden yararlanma personelin isteği şartına bağlı tutulmamıştır. Talep bulunmasa da çalışana iş arama müsaadesi verilmesi zarurî olup patron bu mevzuda bir takdir hakkına sahip değildir.

Somut olayda olduğu üzere davalı patron tarafından iş arama müsaadesinin kullanılması için yapılan bildirimler de patronu bu yükümlülükten kurtarmaz. Patronun müsaade verildiğini belirttiği gün ve saatlerde çalışılmak istenmesi durumunda çalışana iş verilmemesi gerekir. Ayrıyeten davacı emekçi bildirimlere yaptığı itirazında feshin yasaya ve iş yeri uygulamasına alışılmamış olduğunu belirtmiş olup iş arama müsaadesini kullanmak istemediği tarafında bir beyan yahut bir itiraz ileri sürmemiştir.

Bu nedenle müsaadenin kullandırılması gerekirken çalıştırılan davacıya müsaade kullanmaksızın alacağı fiyata ilaveten çalıştırıldığı müddetin fiyatı de yüzde yüz artırımlı ödenmelidir. Bu nedenle emredici düzenleme gereği müsaadenin kullandırılmasının mecburî olduğunun kabulü ile alacağın karar altına alınması gerektiğini karara bağlayan direnme kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Mahkeme kararının onanmasına hükmedilmiştir” denildi.